graduation cap diploma isolated on a white backgroundWe zitten al weer in de tweede week van december, oftewel: mijn vierde week als junior tekstschrijver bij Voor Tekst. Ik kan het eigenlijk nog niet helemaal geloven. Als ik terugkijk op de afgelopen periode, kan ik zeggen dat ik al enorme stappen heb gezet. Stappen die ik al veel eerder had moeten zetten.

Een jaar geleden: december 2014. Ik was een hardwerkende CMD-student. En niet zo maar een, ik was een uitzondering. Waarom? In tegenstelling tot mijn ontzettend gedreven en enthousiaste medestudenten, vond ik het allemaal ‘gewoon oké’. Ik wist niet wat ik wilde of wat ik met de CMD-vakken kon. Docenten vroegen me regelmatig wat ik hier eigenlijk deed en of ik niet beter iets anders kon gaan doen. Absoluut niet. Na bijna 4 jaar zweten was één ding zeker: dat papiertje zou ik hoe dan ook halen. Zo gezegd, zo gedaan: afgelopen juni heb ik mijn diploma in ontvangst mogen nemen, als een van de weinigen uit mijn klas. Een beetje trots was ik wel.

Feesten, vakanties en vrijheid? Niet voor mij. Met mijn diploma op zak ging ik direct aan de slag als online marketeer. Een fulltimebaan, 40 uur per week. Het was leuk, interessant en zeker leerzaam, maar niet iets waarvan mijn hart sneller ging kloppen. En daar was ik wel naar op zoek. Toen het einde van mijn contract naderde, ging ik nadenken: wat wilde ik nou het állerliefste doen? Stiekem wist ik het wel: schrijven.

Untitled-1Al van jongs af aan was dit mijn passie en in februari had ik ook al mijn eigen tekstbureau bij de KvK ingeschreven om ‘hier en daar’ wat opdrachten te doen. Dat tekstbureautje, daar wilde ik wel mee verder. Maar nog liever sloot ik me aan bij een bestaand tekstbureau, om zo aan de slag te kunnen als junior. Iemand die nog de ruimte krijgt om te leren. Ik besloot rond te mailen naar tekstbureaus in Lelystad, maar helaas liet een positief bericht lang op zich wachten. Na heel vaak ‘nee, we zitten vol’ en ‘wie weet over een jaar of 2’ te hebben gehoord, kwam ineens Nicol van Voor Tekst om de hoek kijken: zij had haar handen vol en was juist op zoek naar een junior als ik!

Om een lang verhaal kort te maken: na een gezellig kennismakingsgesprek kreeg ik een go. 4 weken lang de garantie op 12,5 uur per week schrijven, na die periode zouden we weer verder zien. Ik was door het dolle heen. Vanuit huis werken, doen wat ik leuk vind én hiermee brood op de plank krijgen? Mijn droombaan was binnen. Nu moest ik mezelf alleen nog wel gaan bewijzen. Ik voelde de druk, want al snel merkte ik dat Nicol een échte kenner is. De feedback die ik van haar op mijn teksten ontving, was scherp, duidelijk en ook zeker terecht. Ook kreeg ik aardig wat opbouwende kritiek en zelfs complimenten; dat deed me – en doet me nog steeds – elke keer weer goed!

Hoofd volIn week 2 kwam ik tot de conclusie dat ‘lekker thuis werken’ helemaal niet zo lekker is. Nou goed, lekker is het wel, maar lang niet zo makkelijk als veel mensen denken. Verleiding ligt immers continu op de loer. Is het niet mijn lieve vriend, dan is het wel de PostNL-bezorger die ineens voor de deur staat of de vaatwasser die begint te piepen. En getsie, de badkamer moet ook echt even worden gesopt. Al deze dingen bij elkaar zorgden ervoor dat ik mezelf soms niet goed kon concentreren. De teksten kreeg ik wel af en ook wat betreft kwaliteit liet ik geen steken vallen het probleem zat ’m meer in die ‘véél te weinig uren in een dag’. Dagen vlogen werkelijk voorbij! Voor mijn gevoel was ik de hele dag bezig met werk, terwijl ik aan het eind van de week gewoon keurig rond de afgesproken 12,5 uur zat. In week 3 – dat was vorige week – heb ik hier verandering in gebracht. Om de dagen praktischer in te delen, ben ik sindsdien als volgt aan het werk: van 8 tot 12 uur schrijf ik teksten, bel ik klanten, volg ik interessante webinars en beantwoord ik mijn mails. Daarna volgt een korte pauze waarin ik alle huishoudelijke taken kan doen, een broodje eet en bedenk wat we ’s avonds gaan koken. Tussen 13 en 14 uur ga ik verder met mijn schrijfwerk. Tot nu toe werkt dit heel goed, ik voel me productiever en mijn dagen lijken minder vol.

Bellen01Tot slot: mijn gaafste ervaring tot nu toe. Naast het schrijven van de vele vacatures en columns en het inplannen van socialmediaberichten, vind ik het contact met klanten erg leuk. Dit is een van de stappen die ik veel eerder had moeten zetten. Ik ben altijd een beetje schuw geweest wanneer het gaat om belletjes plegen en contact hebben met derden. Ook bij mijn vorige werkgever was dit alom bekend: “Je moet wel leren bellen hè, Nina!”, zeiden ze daar regelmatig. Ik knikte braaf ja, maar ik wist dondersgoed dat dit er nooit van zou komen. Bij Voor Tekst heb ik in week 3 de eerste belgesprekken gehad en veilig vanuit mijn eigen huis gaat dit me prima af! Thuis voel ik me op mijn gemak, niemand luistert mee naar mijn gesprekken en ik hoef me niet af te vragen of ‘die ene opmerking misschien een beetje dom was’. Voor ik het wist, was ik een hele ochtend aan het bellen. En leuk dat ik het vond!

Dit blog kwam van het toetsenbord van onze Nina.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *