nietsdoenCreativiteit komt wanneer het haar uitkomt. Of het schittert door afwezigheid, net als je de originele input zo hard nodig hebt. Als deadlines voor de deur staan te dringen. Als een saaie tekst schreeuwt om een verrassende twist. Als een gewone oplossing niet genoeg is.

Vaak verrast creativiteit mij op momenten van bezinning. Tijdens ogenblikken van ontspanning. Op de spaarzame momenten van rust. Als je helemaal niets hoeft te doen. Wanneer je met je gezin in Zuid-Frankrijk bent bijvoorbeeld, met de Middellandse Zee als achtertuin, een ligstoel die klaar staat in het zonnetje. Als je met je zonnebril op je neus, over de boulevard banjert. Tuurt naar de golven. s’ Morgens met je man naar de ‘boulanger’wandelt om croissants te kopen voor het ontbijt. Zo’n moment dat je weer in een ellenlange file staat, omringd door een prachtig landschap met imponerende, hoge bergen. Geduldig wacht op de volgende zet van je dochter tijdens een potje Rummikub., dat je vervolgens finaal verliest. Nageniet van een heerlijke maaltijd. Hoopvol, keer op keer weer, opnieuw verbinding probeert te maken met een haperende WIFI verbinding. Als je zoon op zoek gaat naar de pingpongbal die je voor de zoveelste keer de struiken in hebt geslagen. Afwacht of je het juiste drankje krijg geserveerd van de bediening die te beroerd was om Engels op school te leren of om die kennis aan te boren om je vriendelijk te woord te staan.

kunst van het nietsdoenMet het geluid van de golven die op het strand landen, zittend op het balkon, kruip ik achter de laptop voor dit blog. De zon schijnt fel op mijn beeldscherm, waarin ik de weerspiegeling van mijn licht verbrande gezicht zie. Mijn creativiteit meot ik verzilveren. De houdbaarheidsdatum is nabij. Net als de einddatum van onze vakantie.

Weer thuis, met een verdord grasveld als achtertuin. Terwijl de wasmachine hoge toeren draait. Winkelwagens vol boodschappen doen bij de Albert Heijn in een stad die nog steeds uitblinkt als het gaat om ongezelligheid. Terwijl ik naar de golven van de Middellandse Zee keek, stroomden deadlines mijn mailbox in. Terwijl ik de koffers uitpak, word ik omringd door bergen werk. Meegesmokkelde zandkorrels sieren mijn vloer. Ik zet mijn blog online.

De kunst van het nietsdoen. Niet aan mij besteed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *