emotieAfgelopen weekend verscheen er een interessant artikel op Frankwatching ‘Wat wordt de meest gewilde eigenschap op de arbeidsmarkt’? En ja hoor, daar stond het… in een groot font: “Emotie wordt dé nummer 1 competentie waar bedrijven naar op zoek gaan!” Bij mij popte direct de vraag naar boven: als bedrijven emotie zoeken, hoe denken zij dit te vinden met de overload aan emotieloze arbeidsmarktcommunicatie? Ofwel: als je geen gevoel overbrengt, hoe wil je dan gevoel binnenhalen?

Wie was je favoriete leraar?
Herkenbare stockfoto’s, afstandelijke teksten, (te) strak geregisseerde bedrijfsvideo’s, clichématige uitingen en ellenlange sollicitatieformulieren… ik zie ze in 12573110_971662152926831_4806267525511955570_nveelvoud voorbij komen en klik snel weer weg. Pas als ik word geraakt, blijf ik aangehaakt en onthoud ik het. Hoe werkt dit bij jou? Ik daag je uit om terug te gaan naar je schooltijd… (voor de een wat langer terug dan voor de ander ;-)) en stel je de vraag: ‘Wie was jouw favoriete leraar?’

Voor mij was het zeker niet de docent geschiedenis die op een slaapverwekkende, monotone toon het hele lesuur voorlas uit het lesboek. Ik keek altijd uit naar klokslag 10 uur; dat was het moment dat meneer Walda steevast zijn verhaal kort onderbrak om met de ene hand zijn koffiebeker naar zijn mond te brengen en met z’n andere hand het boek in de lucht te houden om een slechte afbeelding uit het smoezelige geschiedenisboek te tonen.

kNee, als je mij vraagt wie mijn favoriete leraar was, zeg ik overtuigd: “Meneer Dabel”. Mijn docent biologie die tijdens het thema over de tropen mij bijna letterlijk meenam op zijn reis naar Costa Rica. Hier was meneer Dabel middenin de bush bush verdwaald en lag hij onder een zelfgebouwd afdakje van bananenbladeren een hele nacht wakker. In het pikkedonker werd hij lek geprikt door muggen, hoorde hij aapjes vlak boven zijn hoofd door de bomen slingeren en dacht hij dat er een slang over zijn voeten kroop. Ik voel nog rillingen over mijn rug lopen als ik aan zijn survivalverhaal denk.

Wie is de favoriete (potentiële) werkgever van je doelgroep?
Nu hoef je als werkgever niet voor te komen op het lijstje van de meest favoriete leraren. Wel wil je als werkgever top of mind zijn bij je doelgroep. Dus draait het om wie de favoriete (potentiële) werkgever is van jouw (potentiële) medewerker. Is dat de werkgever die het in al zijn communicatie heeft over een informele werksfeer binnen een hecht en gemotiveerd team? Die bij elke uiting buzzwoorden als proactief, enthousiast en gemotiveerd gebruikt om de doelgroep aan te spreken?

Of is het de werkgever die overal in z’n gehele arbeidsmarktcommunicatie de werksfeer echt laat beleven? Die de hechtheid en motivatie van het team door authentieke foto’s of video’s in beeld brengt? Die unieke events organiseert waar (potentiële) medewerkers de sfeer ook echt kunnen beleven? Die z’n kop boven het maaiveld uitsteekt en zich zo weet te onderscheiden? Die simpelweg de werkgever is, die weet wie hij wil bereiken en ook weet waarmee hij zijn doelgroep bereikt?

Ik zeg: het is tijd om afscheid te nemen van de kille, clichématige en afstandelijke arbeidsmarktcommunicatie. Anno 2016 is het de hoogste tijd voor authenticiteit, beleving en emotie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *