gouden kooiTerwijl ik wik en weeg, verkeer ik in dubio en kraken mijn hersenen. Soms stap ik even op de weegschaal, om te zien of ik al een ons weeg van het vele gepieker. Een voordeel: dit alles leidt me af van m’n werksituatie.

Ik heb een goede baan, vlak bij huis. De receptie voor m’n tienjarig jubileum staat gepland. Met mijn arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd heb ik – zelfs in deze crisisperiode – geen zorgen over contractverlenging. Klinkt goed hé? Toch voelt het als een gouden kooi, waarin de ruimte zo beperkt is dat ik m’n vleugels niet kan spreiden. Waar ik het valse gezang van andere vogels niet kan ontvluchten. Waar het elke dag hetzelfde liedje is.

Voorzichtig rammel ik aan de deur van de gouden kooi… Wat kan ik doen? Een andere baan? Een eigen bedrijf starten? Hier blijven werken of kiezen voor een andere loondienstbaan betekent financiële zekerheid. Kies ik ervoor om voor mezelf te beginnen, dan lijken alle zekerheden te verdwijnen.

Ik deel mijn twijfels met alle mensen om mij heen en zij delen hun goedbedoelde adviezen met mij. Toch brengt het me geen stap verder. Totdat ik, na opnieuw een werkdag in m’n gouden kooi te hebben doorgebracht, een vriendin spreek. In een totaal andere context zegt zij: “Lieve Nicol, alle zekerheid is schijnzekerheid.” De grond trilt onder m’n voeten terwijl alles ineens op z’n plek valt. Ik denk aan die collega wiens vaste contract wordt ontbonden, na jaren trouwe dienst. Ik denk aan de mediaberichten over pensioenuitkeringen die worden verlaagd en dat ik waarschijnlijk tot m’n 70e moet blijven werken (als ik zo oud mag worden). Direct de volgende dag zeg ik mijn baan op en sla ik mijn vleugels uit. Nu, 4 jaar later, werk ik harder en meer dan ooit, maar doe ik wat ik écht leuk vind. Ik voel me zo vrij als een vogel en zing mijn eigen lied.


Inzending Psychologiemagazine ‘Het beste advies’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *